1. ماجرای عقابی که روزی ز سر سنگ به پا خاست را که شنیده اید؟ همان که در اوج غور پرواز می کرد و ناگهان تیری... عقاب به تیر نگاهی کرد و ... پر خود را بر انتهای تیر دید. آهی کشید و گفت: ز که نالیم که از ماست که برماست!

2. سه-چهار ماه پیش وقتی از مقابل سینماها رد می شدم و صف طولانی و پرپیچ وخم مردم را برای تماشای شاهکار سینمایی استاد ده نمکی!! می دیدم آنقدر حالم بد م شد که نمی توانستم آنجا بمانم و به سرعت فرار می کردم!! یک روز که روبروی یک سینما با دوستی قرار داشتم و طبق عادت مألوف هموطنانمان دوستم دیر کرده بود به حدی از دیدن صف طولانی تماشاگران اخراجی ها عصبی شدم که وقتی دوستم با چند دقیقه تأخیر رسید حسابی از خجالتش در آمدم! این عصبانیت اما نه از حسادت به آقای ده نمکی و همفکرانشان است که چرا مرد از ساخته آنها استقبال می کنند. چرا که اصولاً چنین چیزی حسادت برانگیز نیست و از ان لحاظ بیشتر دلم برای ده نمکی می سوزد که مجبور است برای کشاندن مردم به سینماها چشم بر چیزهایی که همیشه بر آنها می شوریده ببندد و برای فروش بیشتر در فیلمش از ترانه های به قول خودشان مبتذل و حرکات موزون استفاده کند. مردمی که در صف ها می دیدیم فقط برای همین تابوشکنی های ده نمکی به سینما آمده بودند نه برای شنیدن افکار ایشان. برای من یادآوری خاطرات سالهای نه چندان دور بود که فروش میلیاردی اخراجی ها را ترسناک می کرد. دردناک بود که می دیدم مردم پولشان را به جیب کسانی می ریزند که تا 7-8 سال پیش سوار بر موتور و چماق به دست خیابان های شهر را قرق می کردند و امروز فرهنگی شده اند انگار دوباره آلزایمر ملت عود کرده... به هرکه می رسیدم می گفتم. می گفتم دیدن این فیلم و پول دادن برای آن یعنی پولتان را می دهید برای اینکه چماق بخرند و کتکتان بزنند. و هیچ کس باورش نمی شد. بیشترشان لبخندی می زدند و می دان ته دلشان نگران حال من بودند که از بس دنبال بحث های سیاسی بوده خل شده! عقلایشان هم که منطقی تر برخورد می کردند و خاطرات سالهای چماق را تجربه کرده بودند می گفتند اشتباه می کنی. دوران چماق به دست ها تمام شده. نمی بینی؟ ده نمکی فیلم می سازد... الله کرم روزنامه نگار شده. و این بار من بودم که لبخند می زدم و... می ترسیدم!

3. و چماق ها برگشتند! و همان هایی که در صف های طولانی اخراجی ها در انتظار می ایستادند تا وارد سالن ها شده برای شاهکار استاد کف و سوت بزنند، امروز، هنوز، کبودی تنشان و سوزش چشمانشان کاملاً خوب نشده. اما خوب خواهد شد و یادمان خواهد رفت که چه برما گذشت. باز این آلزایمر لعنتی سر و کله اش پیدا خواهد شد و باز در صف های اخراجی های3 خواهیم ایستاد. باز کف و سوت خواهیم زد. و باز کتک خواهیم خورد.

پی نوشت:

اگر دوست دارید در باره چماق دار ها بیشتر بدانید، کلیک کنید.

|+| نوشته شده توسط منتظر در چهارشنبه دهم تیر 1388 و ساعت 14:30  

همیشه باید از جایی شروع کرد و من... از اینجا.

دقیقاً از همونجا (اون بالا) شروع کردم. چه را؟! خب معلوم است، نوشتن را!

بگذارید اینطور بگویم که قصد داشتم چیزی بنویسم تا نوشته باشم. نمی دانستم چه. نمی دانستم چرا. نمی دانستم از کجا و به چه بهانه ای اما می دانستم که باید حرف بزنم. اگرچه سالهاست که به قول یارو گفتنی دستم به نوشتن آشناست اما از زمانی که وبلاگ نویسی مد شد(بعدش هم اپیدمی!) من کمتر نوشتم. یعنی در واقع، من از هول حلیم افتادم تو دیگ. تند و تند شروع کردم به وبلاگ ثبت کردن با آدرس ها و مضامین مختلف.(حالا که حساب می کنم 20 آدرس ثبت شده در بلاگ سرورهای مختلف دارم!) اولش خیلی حال می داد اما بعد دیگر حس خوبی نداشت هیچ، حس بدی هم پیدا کردم. حالم از وبلاگ نویسی به هم می خورد چون کلی وبلاگ داشتم که باید در آنها چیز می نوشتم اما وقتش را نداشتم. به همین دلیل اسم وبلاگ را که می شنیدم حسی داشتم شبیه قورت دادن پاستیل گوشت قورباغه لجن خوار(داریم؟؟)! این شد که مدتی دست از وبلاگ نویسی و این مزخرفات برداشتم. اما این ننوشتن بیشتر به من استرس وارد می کرد. سالها با نوشتن زنده بودم و حالا نمی شد که بنویسم. البته باز هم می نوشتم اما جسته گریخته و پراکنده. هزار و یک اتفاق جورواجور دور و برم می افتاد که اگرچه می دانستم باید از آنها بنویسم اما... نمی دانستم کجا. بالخره تصمیمم را گرفتم. تصمیم گرفتم یکی از بلاگ ها را انتخاب کنم و فقط آنجا بنویسم... به چندین دلیل که بیشترش به کسی مربوط نیست، قرعه به نام نیستی افتاد. یکی از دلایل این بود که نیستی را بیشتر دوست داشتم. جایی بود که چیزی نمی نوشتم مگر از دل برآمده باشد. گرچه چهار-‌پنج پست بیشتر نداشت اما با هر پستش هزار خاطره تلخ و شیرین برای من تداعی می شد. گرچه خیلی تلخ بود اما تلخی اش را مثل قهوه ترک دوست داشتم.

به قول کتاب های عربی مدرسه، فوَقع ما وَقعَ. نیستی شد تنها وبلاگ من! از این به بعد فقط در نیستی می نویسم و اگرچه قول نمی دهم هر روز بنویسم اما قول می دهم بنویسم. همچنان حرمت نیستی را حفظ می کنم و چیزی نمی نویسم که از دل برنیامده باشد و لاجرم بر دل ننشیند.

از این پس ماییم و غم عشق و جوانی و...

|+| نوشته شده توسط منتظر در شنبه ششم تیر 1388 و ساعت 21:57  

با خود بغلی سرود و تصنیف آورد * صد قصه ی بی نیاز تعریف آورد

باران که شنیدنی ترین شعر خداست * دیشب به جنوب شهر تشریف آورد

|+| نوشته شده توسط منتظر در یکشنبه بیستم بهمن 1387 و ساعت 22:14  

خاتمی دو ماه پیش برای حضورش در انتخابات دو پیش شرط گذاشت: اول اینکه »بتوانم با ملت بر سر خواسته هایشان تفاهم کنم« و شرط دوم هم »امکان عملی کردن برنامه ها برای رئیس جمهوری« است.

در این مدت خیلی ها در جهت متقاعد کردن خاتمی به حضور در صحنه تلاش کرده اند. امضای تومارهای الکترونیکی و کاغذی، برگزاری همایش و سخنرانی، نوشتن مقاله و ساخت ترانه و کلیپ و فیلم کوتاه و... فقط گوشه ای از این تلاشهاست. اما همه از یک نکته غافلند و آن اینکه خاتمی نگفته نمی آید که بخواهد با حرف کسی نظرش عوض شود. او مثل میرحسین موسوی کنج عزلت نگزیده و چون عبداله نوری مهر سکوت بر لب نزده که »کمپین« راه بیاندازیم برای دعوتش. او فقط شک دارد. تجربه 8سال ریاست جمهوری به او آموخته که اداره کشوری چون ایران با وضعیت منحصر به فرد سیاسی اش شرایطی می طلبد که اگر محقق نشوند رئیس جمهور چیزی بیشتر از همان »تدارکاتچی« که خود می گفت نخواهد بود. خاتمی دقیقاً این شروط را می داند و دست روی همان ها گذاشته که باید. خاتمی خوب می داند که اصلی ترین موانع رسیدن به اهداف اصلاح طلبانه اش چه هستند. اما خوب نمی داند که چگونه می توان از این موانع به سلامت گذشت. کسی اگر می خواهد به حضور خاتمی در صحنه کمک کند باید به جای ردیف کردن دلیل های ریز و درشت برای قانع کردن او، در جهت رفع این دو مانع تلاش کند. یا حد اقل به فکر راه حلی برای رفع آنها باشد.

به صراحت می گویم، خاتمی اگر پاسخ این دو پرسش خود را نیافت نباید وارد رقابت شود. به دو دلیل:

|+| نوشته شده توسط منتظر در چهارشنبه چهارم دی 1387 و ساعت 13:25  

  RSS